bn-herb.png
_0007_2.jpg
Opcje zaawansowane
Poniedziałek, 20-08-2018,   Imieniny: Bernarda, Sabiny, Samuela
Historia gminy
06.05.2011Administrator

,, Z historii ziemi łopiennickiej "

Na podstawie pracy Pana Bernarda Zaj (Łopiennik ).

Łopiennik jest bardzo starą miejscowością. Jej nazwa po raz pierwszy pojawiła się w zapisie kronikarskim z XIII w. przy okazji zwycięstwa Leszka Czarnego nad Jadźwingami. Łopiennik położony jest na Wzniosłości Giełczewskiej, przez którą przepływa rzeka Wieprz. Gmina Łopiennik zajmuje powierzchnię 106 km 2 i składa się z 15 sołectw, zamieszkałych przez około 5000 osób. Przez Łopiennik przebiega międzynarodowa trasa Warszawa-Odessa.

Pochodzenie nazwy "ŁOPIENNIK" budzi pewne wątpliwości, gdyż zgodnie z legendą nazwa mogła zostać utworzona od słowa "łup"= Łupiennik, gdyż wojska polskie zdobyły "wielkie łupy". Oczywiście to wytłumaczenie pozostaje tylko w relacji ustnej. Z całą pewnością na podstawie prac onomastycznych, czyli prac nad nazewnictwem miejscowości można stwierdzić, iż nazwa Łopiennik pochodzi od rośliny łopianu szerokolistnego, który był rośliną oznaczającą to samo co łopuch. Roślina ta dość powszechna w tym regionie, jest jednym z elementów znajdujących się na herbie gminy.

Pradzieje gminy Łopiennik nierozerwalnie związane są z pradziejami całego regionu chełmskiego i lubelskiego. Wieś Łopiennik stanowiła obszar na którym ścierały się wpływy osadnictwa zachodniego i wschodniosłowackiego.

Informacje o najdawniejszych dziejach czerpiemy z licznych wykopalisk prowadzonych w tym regionie. Pierwsze ślady osadnictwa na terenie gminy zostały odkryte w miejscowości Borowica. Wykopaliska prowadzili wtedy pracownicy Katedry Archeologii Uniwersytetu Marii Skłodowskiej - Curie w Lublinie. Podczas prac odnaleziono bogaty materiał krzemienny pochodzący z okresu paleolitu (datowany na IX tysiąclecie p.n.e.) i mezolitu (VIII tysiąclecie p.n.e.). Odkryte narzędzia wykonane zostały w perfekcyjny sposób. Niewątpliwie służyły one myśliwym, którzy specjalizowali się w łowach zwierząt leśnych. Począwszy od V tysiąclecia p.n.e. z terenów Półwyspu Bałkańskiego i Kotliny Karpackiej na ziemie polskie zaczęli napływać pierwsi rolnicy. Ludzie Ci wypalali lasy w celu przygotowania ziemi pod uprawę. Fragmenty glinianych naczyń pochodzących z tamtego czasu, nazywano okresem kultury ceramiki wstęgowej rytej odkryto w 1992r. w Łopienniku Dolnym.

Inne ślady świadczące o osadnictwie prehistorycznym zostały przypadkowo odkryte podczas łamania kamienia budowlanego we wsi Kolonia Łopiennik Dolny. 7 lutego 1961r. rolnik F. Kostecki wykopał kamienny grób skrzynkowy, który znajdował się 55 cm pod ziemią. Grób pochodzi z epoki późnego neolitu. Długi na 222 cm, szeroki na 115 cm i głęboki na 90 cm grób ma kształt prostopadłościanu. Został on zbudowany z dużych starannie ociosanych, płaskich kamiennych płyt. Z najbardziej okazałych płyt wykonano ściany boczne oraz nakrycie, natomiast dno wyłożono drobnymi fragmentami kamienia. Wewnątrz grobu znajdował się szkielet. Zmarły został ułożony w pozycji skulonej, na prawym boku, nogi zostały podgięte. Pod głowę został wsunięty kamienny "podgłówek". Zmarły to dwudziesto kilku letni mężczyzna, który zmarł w wyniku obrażeń odniesionych na polowaniu. Taki przebieg zdarzeń jest bardzo prawdopodobny, dowodem na potwierdzenie tej hipotezy są charakterystyczne złamania kości. Szkielet nie jest kompletny, brakuje kilku kości, brakuje też czaszki. Czasza zmarłego została zmiażdżona podczas rytualnego pochówku dlatego się nie zachowała. Niewątpliwie pozycja, w której ułożono ciało, jak też zabiegi wykonane przez chowających, podczas pochówku wynikały z tradycji i miały zapewnić zmarłemu byt pośmiertny. Mężczyzna musiał zajmować dość wysokie stanowisko w ówczesnej społeczności, skoro materiał na budowę grobu - zlepieniec muszlowy został sprowadzony aż z Gór Świętokrzyskich. W skład grobu wchodził bogaty inwentarz pochodzący z kultury amfor kulistych. U głowy zmarłego znaleziono topór i dłuto wykonane z krzemienia. W dolnej części grobu znajdowały się cztery naczynia, dwie duże kuliste amfory wyposażone w cztery uchwyty, jedna z nich na cylindrycznej szyi posiadała wygrawerowane ozdoby. Pozostałe naczynia były nieco mniejsze. Kolor naczyń w zależności od padającego światła przybiera kolory od brązowego do ciemno brązowego, a nawet czarnego. Naczynia zachowały się w prawie idealnym stanie. W jednej z amfor odnaleziono dwa świńskie kły dzikiego knura. Trudno jest określić ich przydatność, ponieważ obydwa są mocno zniszczone i niekompletne. Być może były to narzędzia pracy lub ozdoby. Obecnie grób znajduje się w Muzeum w Krasnymstawie. Dalsze prace badawcze lubelskich archeologów przeprowadzane w Łopienniku Dolnym na placówce F. Kruka, doprowadziły do odkrycia bogatego materiału ceramicznego i kamiennego. Wśród wydobytych przedmiotów znajdują się narzędzia kamienne pochodzące z wczesnej epoki brązu.

Z kultury strzyżowskiej pochodzą: rylec łamaniec, fragment wiórowca dwubocznego, wiórek krzemienny, siekierka krzemienna z odłupki krzemienia (Muzeum w Krasnymstawie) oraz zgrzebło, drapacze, przekówacz i fragmenty ostrza siekierki (UMCS). Ponadto odkryto liczne kości zwierząt - krowy, psa i ptaków. Z epoki łużyckiej pochodzą fragmenty naczyń ceramicznych oraz części pucharka "uluweckiego". Inne odnalezione przedmioty pochodzą z wczesnego średniowiecza.

W 1282r. na polach Łopiennika doszło do bitwy pomiędzy Leszkiem Czarnym, a Jadźwingami w wyniku której wojska jaćwieskie zostały rozgromione, a w ręce Polaków dostał się tabor nieprzyjacielski. Odtąd znajdują się tutaj liczne mogiły, a w nich odnaleziono szczątki rozmaitych przedmiotów dawnego uzbrojenia i ozdoby rycerskie. Osiem ogromnych kurchanów znajduje się w Łopienniku, większą zaś ich liczba znajduje się w sąsiedniej miejscowości Krzywe.

Łopiennik i płynąca przez niego rzeka Łopień upamiętniały upamiętniły się podczas sejmu Piotrowskiego w 1474r. W czasie obrad sejmu utworzono województwo lubelskie, którego południową granicę stanowiła rzeka Łopień.

W XVI w. została przeprowadzona lustracja Województwa Ruskiego, z zapisów której dowiadujemy się, że "Łopiennik, który jest na trzy części podzielony tj. Wolę Łopiennicką, Łopiennik Ruski i Lacki, jest najprzedniejszy ze wszystkich i przynosi dochód roczny 825zł". Wola Łopiennicka miała 19 kmieci na półłankach, osiadłych, 4 zagrodników, ogółem dochodu przynosiła 29zł i 20gr. Łopiennik Ruski miał 39 kmieci, na półłankach 6 zagrodników i suma dochodów wynosi 70zł i 28gr. Łopiennik Lacki, 16 kmieci na półłankach, 9 zagrodników i 3 karczmarzy i suma dochodów wynosi 69zł i 20gr. Łopiennik był wsią królewską, administrowaną przez Andrzeja Owadowskiego.

Wiek XVII przyniósł na te ziemie duże zniszczenia spowodowane napadami i rabunkami. Między innymi zniszczenia spowodowały stacjonującą w 1654r. Chorągiew Ludwika Bądzyńskiego, która dopuściła się licznych napadów i pobić miejscowej ludności. Powodem takiego znęcania się żołnierzy nad bezbronną ludnością była najczęściej zemsta z ukrywanie przez chłopów swego dobytku. W latach 1653 - 1656 i 1662 wieś nawiedziły epidemie, które spowodowały ogromne wyludnienie i ruinę wsi.

Na sejmie warszawskim w1659r. Król Jan Kazimierz za zgodą wszystkich stanów, wsie Łopiennik Lacki i Ruski nadał jako lenno Jerzemu Niemiryczowi, podkomorzemu kijowskiemu. Łopiennik w ramach lenna zwolniony był od ciężarów wojskowych. W 1667r. Teodor Niemirycz syn Jerzego odsprzedał dobra łopiennickie Gabrielowi Wojnowiczowi staroście Lityńskiemu, a następnie na sejmie warszawskim zrzekł się prawa lennego do tej ziemi. W związku z tym król Jan Kazimierz przekazał dobra łopiennickie pod zarząd, na niezmienionych prawach rodzinie Prażmowskich.

W Łopienniku istniały dwa kościoły katolickie. Jeden obrządku prawosławnego, erygowany w 1498r. przez Kazimierza Jagiellończyka dla licznie zamieszkującej tam ludności grekokatolickiej. Drugi w Łopienniku Lackim, obrządku łacińskiego (data erekcji nieznana). Mieszkańcy katoliccy przeżywali liczne prześladowania religijne za wiarę. Przeżyli czasy przymusowego pędzenia do cerkwi, chrzczenia dzieci i grzebania zwłok na cmentarzu prawosławnym. Po powstaniu styczniowym sytuacja ludności rzymsko i greko-katolickiej stawała się coraz trudniejsza. W 1874r. wszystkie kościały unickie zostały zamienione na cerkwie, a ludność siłą zmuszono do przejścia na prawosławie, zostały również ograniczone swobody kościoła rzymsko-katolickiego. Sytuacja taka przetrwała do 1905r., kiedy to w Rosji wprowadzono pewne ustępstwa na rzecz innych religii, niż prawosławie. Wczesne lata XX wieku zmieniły sytuację na korzyść katolików, którzy powodowani zemstą za doznane krzywdy, spalili cerkiew, niszcząc znajdujące się tam 600-letnie obrazy.

W 1827r. Łopiennik Lacki i Ruski stanowiły własność prywatną. W Łopienniku Lacki istniało 65 domów, a wieś liczyła 477 mieszkańców, Łopiennik Ruski posiadał 97 domów i 585 mieszkańców.

Podczas powstania listopadowego w kościele w Łopienniku zorganizowano patriotyczne manifestacja.

W połowie XIX w. Łopiennik przeszedł pod zarząd gminy (trzeciego okręgu) w Fajsławicach. W latach 1834-1835 przez środek Łopiennika została przeprowadzona szosa z Lublina do Zamościa, którą zaprojektował inżynier Józef Szołpe, zaś kierownikiem robót był Maciej Bayer. W pobliskim lesie usypano stożkowy nasyp ziemny na pamiątkę ukończenia budowy, na którym umieszczono słup kamienny z brązowym zegarem słonecznym i napisem pamiątkowym.

Po III rozbiorze Polski Łopiennik znalazł się w zaborze austriackim, z chwilą utworzenia guberni w roku 1837 wszedł w skład guberni lubelskiej i należał do powiatu krasnostawskiego. W 1867 roku w gminie były dwie szkoły początkowe i dwa młyny wodne. W skład gminy weszły: Dobrzyniew, Kindały, Krzywe, Krzywski Majdan, Nowina, Olszanka, Stężyca i Ziemiany.

Po powstaniu styczniowym Łopiennik, podobnie jak cała Lubelszczyzna i Ziemia Chełmska Był pod silnym wpływem rusyfikacji. Zmiany wprowadzone w 1913r. miały bardzo niekorzystne skutki dla ziem Łopiennika. Nowo utworzona Gubernia Chełmska, w skład której wchodzi Łopiennik, została włączona w skład Cesarstwa.

Podczas I wojny światowej wojskom austriackim udało się na kilka dni wyprzeć wojska rosyjskie z Łopiennika, następnie podczas odwrotu Austriacy, obawiając się współpracy miejscowej ludności z Rosjanami, masowo podpalali wsie. Na skutek czego cały Łopiennik Lacki został doszczętnie spalony. W 1915r. połączone siły austriackie i niemieckie ruszyły z ofensywą na Rosję. Podczas odwrotu wojska rosyjskie prowadziły niezwykle rabunkową gospodarkę. Ludność z Łopiennika masowo uciekała przed zbliżającymi się wojskami austriackimi. Powracająca, zdziesiątkowana przez choroby ludność zastała tylko zgliszcza swych gospodarstw, a także rządy austriackie, które trwały do 1918r. tj. odzyskania przez Polskę niepodległości.

Podczas II wojny światowej Łopiennik został zajęty przez wojska niemieckie, a miejscowa ludność, w ramach pacyfikacji, była masowa wywożona do obozów zagłady i przymusowej pracy. W lipcu 1944r. nastąpił koniec niemieckiej okupacji.

Po wojnie Łopiennik został administracyjnie przydzielony do województwa lubelskiego i powiatu krasnostawskiego.

Najstarszymi zabytkami upamiętniającymi przeszłość ziemi łopiennickiej są:

•  Drewniany kościół w Borowicy z 1797-1799r.,

•  Monumentalny, neogotycki kościół w Łopienniku Górnym z 1909-1912r., który zastąpił niewielką murowaną świątynię z 1827r.

•  Zespół pałacowo-parkowy w Olszance z pierwszej połowy XIX w.

Pdf
Drukuj
Powrót
Wypowiedz się
EFRR (3).jpg
Energia słoneczna.png
Gmina na mapie

Urząd Gminy w Łopienniku Górnym
Łopiennik Górny 1
22-351 Łopiennik Górny
( 82 ) 577 30 04, 577 31 23
fax. ( 82 ) 577 30 10
geosystem.jpg
LPR.jpg
ceigg.JPG
bn1.png
bn2.png
bn3.png
bn4.png
bn5.png
bn6.png
bn7.png
bn8.png
bn10.png
bn11.png
bn1.png
bn2.png
bn3.png
bn4.png
LL2014.jpg
karta_duzej_rodziny.jpg
LotLogo.jpg
mikroporady.jpg
baner 301x100.png
uenfo.jpg
Stronę odwiedziło osób: 2650686
«»